ایلنا: آیا شهرداری می تواند اعضای شورا را با كاركنان و حقوق بگیران این نهاد یكی بداند. اگر چنین است پس به چه علت این اعضا خود را نمایندگان مردم نامیده و با رای مستقیم شهروندان انتخاب می شوند و به چه علت شهردار توسط این افراد انتخاب می شود.

این روزها فضای رسانه ای پایتخت پر شده از خبرهایی مبنی بر واگذاری 1،100،000 متر مربع زمین، خانه ویلایی و آپارتمان به ارزش چند هزار میلیارد تومان توسط شهرداری تهران به افرادی خاص، واگذاری هایی كه ارزش مالی آن توسط احمد حكیمی پور یكی از اعضای شورای شهر تهران 2 هزار و 200 میلیارد تومان برآورد و به عنوان تضییع حقوق شهروندان یاد شده است و البته قوه قضائیه نیز به این موضوع ورود كرده و سعی در روشن شدن ابعاد ماجرا دارد.

اما شهردار تهران در مقام دفاع از عملكرد خود این واگذاری ها را قانونی خوانده و حتی طی سخنانی به مناسبت روز كارمند اظهار می كند: «وقتی بحث خدمات می كنیم، نباید بین كارمندان، كارگران، شورای شهر و شهرداری تفاوتی قائل باشیم.»

او همچنین می گوید: «اكنون نزدیك به 30 هزار نفر در بیش از 100 تعاونی شهرداری تهران ثبت نام كرده اند و كار آنها بر اساس مصوبات شورای شهر، مجلس شورای اسلامی و آئین نامه واگذاری مسكن كه از سوی دولت ابلاغ شده است، انجام می شود. این قوانین به مجموعه شهرداری تهران اختیار داده است كه در حوزه پروانه و املاك شهرداری تهران اقدام كرده و مشكل مسكن كاركنان خود را حل كند.»

شاید پر بیراه نباشد كه بگوییم شهردار تهران با چنین بیانی اعضای شورای شهر را كه سمت نظارت براین نهاد را عهده دارهستند؛ در ردیف كاركنان و كارگران خود دانسته و واگذاری زمین و مسكن به این افراد را نیز در ادامه حل مشكل مسكن كاركنان شهرداری تهران برشمرده است.

نگاه بالا به پایین شهردار به شورای شهر

حال این سوال مطرح است كه آیا شهرداری می تواند؛ اعضای شورا را كه در اصل هفتم قانون اساسی از شوراها به عنوان اركان تصمیم گیری كشور یاد شده است – با كاركنان و حقوق بگیران این نهاد یكی بداند. اگر چنین است؛ پس به چه علت این اعضا خود را نمایندگان مردم نامیده و با رای مستقیم شهروندان انتخاب می شوند و به چه علت شهردار توسط این افراد انتخاب می شود. مگر جز این است كه اعضای شورای شهر ناظر و بالادست شهرداری تهران بوده و باید اقدامات این نهاد را رصد و بررسی كنند.

شاید همین نگاه بالا به پایین و شاید برخی بده بستانهاست كه كار را به جایی رسانده كه امروز اعضای شورای شهر از عدم ارائه گزارشی دقیق توسط شهرداری تهران درباره هزینه نهایی اجرای پروژه هایی همچون تونل نیایش و بزرگراه صدر خبر می دهند واز طرف دیگرنیز هیچ برخورد جدی از طرف شورا و به ویژه هیات رئیسه آن برای الزام شهرداری به ارائه این گزارش ها صورت نمی گیرد.

به نظر می آید؛ همین رویكرد كار را به جایی رسانده كه وقتی به خاطر مثله شدن دخترك 5 ساله در آبنمای یكی از پارك های تهران انگشت اتهام به سمت شهردار و نحوه انتخاب پیمانكار توسط او گرفته می شود به جای عذرخواهی و اظهار تاسف رسمی شهردار تهران شاهد آن هستیم كه معاون وی در جلسه علنی شورای شهر و در مقابل اعضای شورا و هیات رئیسه آن فریاد برآورد كه در سوانح جاده ای 18 هزار فاطمه می میرند؛ چرا كسی وزیر كشور و وزیر راه را مقصر نمی داند و با این اظهار نظر خبرنگاران حاضر در جلسه را در بهت فرو می برد و قالیباف نیز به سكوت خود در این رابطه ادامه می دهد.

برنده یا بازنده در كدام مسابقه آقای چمران؟

رد پای این رویكرد كه دنبال شود به سخنان امروز رئیس شورای شهر تهران می رسیم كه ضمن انتقاد از رسانه ها به دلیل انتشار اخبار مربوط به واگذاری املاك كه صد البته نخستین بار توسط خود اعضای شورای شهر عنوان شد؛ خطاب به منتخبان مردم در شورای شهر می گوید: «اگر علیه هم حرف بزنیم؛ مطمئن باشید كه همه بازنده خواهیم بود» و دغدغه رسانه ها برای جلوگیری از حیف و میل بیت المال را حمله به ساحت اعضا تلقی می كند. سخنی كه می تواند؛ اینگونه تلقی شود كه رئیس شورا، نمایندگان را از بازگویی اطلاعاتشان در رسانه ها- كه حلقه واسط مردم و مسئولانند – نهی كرده و آنها را به نوعی اتحاد توأم با سكوت! دعوت می كند.

حال باید این موضوع بررسی شود كه آقای رئیس از برنده یا بازنده بودن در كدام مسابقه سخن می گوید و آیا آنچه مهم است؛ برنده بودن اعضای شورای شهر است یا رفاه حال شهروندان تهرانی؟

به نظر می رسد؛ نهادی كه از كاهش اختیارات خود طی برنامه ششم توسعه گلایه داشته و اعتقاد دارد؛ این نهاد نباید به دولت وابسته باشد با سخنان روز گذشته قالیباف و اظهارنظرهای برخی اعضای شورای شهر به صورتی خطرناك در لبه پرتگاه شائبه و تردید قرار گرفته است. شائبه نسبت به این موضوع كه مبادا برخی از اعضای شورای شهر تهران وابسته به شهرداری بوده و تردید نسبت به این موضوع كه آیا اساسا اعضای شورای شهر یا حداقل برخی از آنان نمایندگان شهروندان تهرانی هستند یا شهرداری و وحشت از آنكه مبادا روزی برسد كه قالیباف؛ شهردار تهران نه تابع شورای شهر كه تعیین كننده مشی این نهاد باشد.

4

چه كسی به رفاه تهرانیان می اندیشد؟

اما جملات جالب شهردار به مناسبت روز كارمند ادامه دارد، او در این مراسم تاكید می كند: «برای رفاه كارمندان همه تلاش خود را به كار می بندم و حتی آبرویم را هم خواهم گذاشت تا كار كارمندان به درستی انجام شود.»

به نظر می رسد؛ آنچه در میان سخنان شهردار تهران به دست فراموشی سپرده شده، رفاه حال شهروندان تهرانی و انتظارات و توقعات آنان است كه با امید و اطمینان امور شهر خود را به دست عده ای سپرده و از آنان توقع دارند كه به بهترین وجه ممكن از این امانت نگهداری كنند.»

امروز این سوال به ذهن متبادر می شود كه آیا شهردار تهران برای رفاه شهروندان تهران هم همچون كارمندان خود آبرو را به میان می گذارد؟ آیا شرایط زندگی مردم تهران در این كلان شهر نیز برای مدیریت شهری اهمیت دارد؟

این روزها شهر تهران دیگر محل آرامش مردم شهر نیست و حتی نفس كشیدن هم در آن سخت شده است. آلودگی هوا از یك سو و وجود سفیدبالك ها از سوی دیگر زندگی و سلامت ساكنان این كلان شهر را به چالش كشیده است.

اما این تنها معضل تهران نیست؛ فروش تراكم، ترافیك پرحجم، ساخت وسازهای غیرقانونی و غیرمجاز و كارشناسی نشده، از بین بردن باغات شهر، كاشت درختان نامتناسب با شرایط اقلیمی تهران، استخدام روزانه اراذل و اوباش برای برخورد خشونت آمیز با دستفروشان، عدم مناسب سازی معابر برای معلولان و حوادث تلخ شهری همچون نشست زمین در تقاطع خیابان كلهر ـ نواب و مرگ راننده لودر، مرگ 2 كارگر زن در آتش سوزی تولیدی، قتل علی چراغی، سقوط ترن هوایی در پارك ارم، تا مرگ دردناك كودك 5 ساله در پارك كوهسار منطقه 15 تهران و... همه و همه نفس این شهر را بریده اند.

همین چند ماه پیش بود كه یكی از اهالی منطقه سعادت آباد تهران طی تماسی تلفنی با ایلنا از تخریب باغی 8 هزار و 500 متری در این منطقه خبر داد كه با پی گیری های به عمل آمده مشخص شد كه از حدود دو سال پیش كمیته محیط زیست شورای شهرتهران درباره لزوم حفاظت از این باغ با شهرداری مكاتبه و بر ضرورت برخورد با متخلفان و تخریب كنندگان باغ تاكید كرده است. مكاتباتی كه به آن پاسخی مناسب داده نشد و تخریب باغ ادامه یافت.

مدت زیادی از این خبر نگذشته بود كه باز هم اهالی سعادت آباد از بلندمرتبه سازی غیرقانونی در این منطقه خبردادند، در این مورد نیز با پی گیری های خبرنگار ایلنا مشخص شد؛ در حالی كار ساخت این ساختمان 10 طبقه در حال انجام است كه براساس طرح تفصیلی پهنه محل وقوع ملك، حداكثر طبقات مجازی كه باید در این منطقه ساخته شود؛ 6 طبقه بوده و جالب تر آنكه تصمیم برای ساخت طبقات غیرمجاز در كمیسیون شهرسازی و معماری شهرداری منطقه گرفته شده بود.

با مجوز شهرداری ساخت وساز روی گسل ادامه دارد

اما مشكلات این شهر در سایه بی تدبیری شهرداری و عدم نظارت دقیق بر این عملكرد این نهاد از سوی شورای شهر تا جایی پیش می رود كه چندی پیش رئیس سازمان زمین شناسی و اكتشافات معدنی كشور با حضور در صحن شورای شهر تهران نسبت به ساخت وسازهای بدون مطالعه در تهران هشدار می دهد.

محمدتقی كره ای همچنین از ساخت برج میلاد - نماد شهر تهران- بر روی گسل و احداث اتوبان امام علی (ع)، چمران و... روی رود دره خبر می دهد.

سید امیرمحسن ضیایی؛ رئیس جمعیت هلال احمر نیز با اشاره به اینكه تمام گسل ها و خطرات در تهران مطالعه شده و موجود است از ادامه روند ساخت وسازها بر روی گسل های شهر و با مجوز شهرداری تهران انتقاد می كند.

در تعریفی از شهرداری آمده است: شهرداری، سازمانی محلی است كه بر طبق اصل عدم تمركز اداری و به منظور اداره امور محلی از قبیل عمران و آبادی، بهداشت شهر و رفاه ساكنان آن شهر، لذا اگر چه رفاه تمام كارگران، كارمندان و مردمان این مرزو بوم امری مهم و حقی شهروندی است، اما چه خوب است كه شهردار تهران به جای به میان گذاشتن آبرویش برای رفاه حال كاركنان این نهاد و اعضای شورای شهر، عرض و آبرو، توجه و همت خود را صرف بهبود شرایط زندگی شهروندان تهران كند كه در معرض انواع ناملایمات ناشی از بی توجهی ها و بی تدبیری های شهرداری تهران قرار داشته و چه بسا جانشان در سایه این آشفتگی ها در معرض خطری جبران ناپذیر قرار گیرد كه اگر چنین شود؛ مسئولیت مدیریت شهرداری تهران در برابر خدا و مردمی كه امور خود را به آنان سپرده اند؛ در تصور نیز نمی گنجد.