كشیك شبانه برای پاساژ نیم سوخته
دزدی از پلاسكو با بند شلوار!



هنوز زمان زیادی از 30 دی ماه، روزی كه آغازش با سوختن ساختمان قدیمی پلاسكو آغاز شد، نمی گذرد. در آن زمان تا چندین روز تمام مردم خواب نداشته و شب را تا صبح با پیگیری وضعیت هموطنان خود در پلاسكو سپری می كردند. حال نزدیك به شش ماه از آن روزها گذشته و همه ما با خیال راحت می خوابیم، اما این شب ها هنوز علاوه بر خانواده آتش نشانانی كه در غیاب عزیزانشان سر بر بالین می گذارند، بسیاری از كسبه پلاسكو هم هستند كه تا صبح مجبورند برای محافظت از مال و اموالشان در خیابان بنشینند.

به گزارش ایسنا، حدود شش ماه از روزهای تلخ سوختن پلاسكو می گذرد، اما گویی آتش دل پلاسكونشینان هنوز شعله ور است. هنوز پس از شش ماه وعده های مختلف جامه عمل به خود نپوشیده و قول های مسئولان مربوطه اغلب عملیاتی نشده است. اكنون دیگر شرایط به گونه ای شده كه كسبه هر وعده ای را فراموش كرده و تنها و تنها بر این نكته پافشاری می كنند كه مسئولان حداقل شرایط استمرار فعالیت آنها را فراهم كنند و كار را به گونه ای پیش ببرند كه آنها بار دیگر بتوانند در واحدهای خود به فعالیت بپردازند، چراكه اكنون برخی پلاسكونشینان مجبورند شب تا صبح در خیابان ها كشیك بدهند تا دزدان نتوانند اموالشان را از دل پاساژی كه نیمی از آن سوخته و نیمی دیگر متروك شده به غارت ببرند.



هنوز 70 درصد پلاسكو سالم است
گویا حدود دو هفته است كه بخش قابل توجهی از كسبه این پاساژ شب ها را تا صبح در خیابان و كوچه های اطراف پلاسكو به صبح می رسانند تا شاید بتوانند در برابر مشكلات متعددی مانند سرقت های گاه و بی گاه به محافظت از اموال شان بپردازند.

برای بررسی این موضوع یكی از شب ها راهی كوچه طاهری كه در خیابان فردوسی قرار دارد، شدیم. جایی كه حداقل 30 نفر دور هم جمع شده و با پهن كردن یك تكه زیرانداز كنار هم گرد آمده بودند تا به گفته خودشان مراقب اموالشان باشند و كشیك مغازه هایشان را بدهند.

به مرور با گذشت زمان تعداد افراد بیشتر نیز شد؛ تا جایی كه حدود ساعت 2 بامداد حداقل 60 تا 70 نفر از كسبه در كوچه طاهری حضور داشتند.

به گفته كسبه، پس از حادثه تلخ پلاسكو، حداقل 70 درصد این ساختمان همچنان پابرجا مانده است، اما طی این ماه ها شرایط به گونه ای بوده كه برای این افراد هم امكان فعالیت وجود نداشته و به گفته خودشان اموال آنها در مغازه هایشان به تاراج رفته است.

سعیدی - نماینده كسبه پلاسكو- درباره وضعیت این واحدها گفت: حدود 286 واحد سالم از پلاسكو بر جای مانده كه این واحدها در حادثه پلاسكو هیچ گونه آسیبی ندیده اند اما طی این ماه ها بر اساس اتفاقاتی كه رخ داده، دستبردهای متعدد به آنها زده شده و بسیاری از اجناس آنها به سرقت رفته است.

وی افزود: زمانی كه موضوع را از ارگان های مختلف مانند نیروی انتظامی و شهرداری پیگیری می كنیم، می گویند كه این مسئله به آنها ارتباطی ندارد. در چنین شرایطی واقعا چه راهكاری برای كسبه باقی می ماند جز اینكه شب خود را در كنار این پاساژ به صبح برسانند و خود به محافظت از اموالشان بپردازند!؟

وی در ادامه گفت: بنیاد مستضعفان به عنوان مالك ساختمان پلاسكو می گوید قصد بازسازی این ساختمان را دارد ما هم با وجود آنكه واحدهای مان هیچ گونه آسیبی ندیده این مسئله را پذیرفته و به این تصمیم گردن می نهیم اما طی تمام این مدت بنیاد مستضعفان برای حتی ابتدایی ترین كارها یعنی دریافت جواز ساخت هم اقدام نكرده است. زمانی پس از بروز این حادثه تمام مسئولان اینجا حاضر می شدند و وعده هایی می دانند اما اكنون شش ماه از این وعده ها می گذرد و هنوز شرایط ما كوچك ترین تغییری نداشته است. ما به مدت چهار ماه هیچ گونه اعتراضی نكرده و دندان روی جگر گذاشتیم اما حدود دو ماه است كه به پیگیری وضعیت خود می پردازیم كه هنوز هیچ نتیجه ای حاصل نشده است.

سعیدی همچنین عنوان كرد: بنیاد مستضعفان اینگونه گفته كه "برای بازسازی بنا لازم است تمام واحدها تخریب شوند" و ما هم این موضوع را پذیرفته ایم اما سوال این است كه چرا بنیاد این مسئله را نمی پذیرد كه یك قرارداد رسمی با ما امضا كند؟ ما حتی بحث تخریب را هم قبول كرده ایم اما بنیاد مستضعفان از پذیرش امضای هر قراردادی سر باز می زند و این موضوع نگرانی های مختلفی برای همكاران ما به دنبال دارد.

چرا اتاق اصناف حمایت نمی كند؟
كسبه پلاسكو حاضر در محل كه معلوم بود از عملكرد دستگاه های مختلف در این رابطه رضایت ندارند اشاره داشتند كه طی این مدت پیگیری خاصی از سوی اتاق اصناف انجام نداده ایم و بیشتر از بنیاد مستضعفان، شهرداری و دادستانی موضوع را دنبال كرده ایم اما نكته جالب اینجاست كه در تمام این مدت اتاق اصناف كه نماینده ما به شمار می رود، هیچ گونه حمایتی از كسبه پلاسكو نكرده و در عمل به حمایت از بنیاد مستضعفان پرداخته است. سوال ما این است كه اگر هزینه های اتاق اصناف از حق عضویتی كه ما پرداخت می كنیم، تامین می شود، چگونه است كه حالا اتاق اصناف به حمایت از بنیاد مستضعفان پرداخته و حقوق ما را نادیده می گیرد؟

آنها در ادامه صحبت های خود تاكید می كردند كه این روزها ورود به ساختمان پلاسكو برای ما كه مغازه و اموالمان آنجاست، ممنوع شده است اما همین كه یك نفر از كسبه توانسته وارد ساختمان شود، دیده است كه بسیاری از اموال ما تخریب یا سرقت شده است. حتی دزدها به سرویس های بهداشتی هم رحم نكرده و تا شیرآلات آن را هم كنده اند. كنتورها را شكسته و آنقدر آرامش داشته اند كه حتی كابل های برق را به طبقه منفی 2 برده و روكش آنها را جدا كرده و تنها كابل مسی را از ساختمان بیرون برده اند. از سوی دیگر طی هفته های گذشته نگهبانان بارها شبانه متوجه حمله سارقان شده اند و در برخی موارد هم سارقان با قمه آنها را دنبال كرده اند. در چنین شرایطی نیروی انتظامی حتی به تماس های نگهبانان پلاسكو هم بی توجه بوده و هیچ گونه حمایتی از ما نكرده اند. این در شرایطی است كه كیوسك نیروی انتظامی دقیقا كنار ساختمان پلاسكو قرار دارد.

نماینده پلاسكونشینان در ادامه این صحبت ها اظهار كرد: چه كسی باور می كند كه ما اینجا در قلب تهران در مجاورت دو سفارتخانه و كلانتری، جلوی چشمانمان مالمان را می برند!؟ طی این مدت ما حداقل 20 گونی از وسایلی كه دزدها می بردند را گرفته ایم. اكنون حتی از آب نمای ساختمان ما هم هیچ چیزی باقی نگذاشته اند. در این شرایط شهرداری آمده و نیوجرسی های خود را به گونه ای در مقابل ساختمان قرار داده كه ما یا نگهبان هیچ گونه دید و اشرافی به داخل ساختمان نداریم و سارقان به راحتی و با آسودگی خاطر كار خود را انجام می دهند.

به گفته وی، زمانی كه برای پیگیری موضوع به نیروی انتظامی مراجعه كردیم، گفتند به سراغ كسانی بروید كه نیوجرسی را این گونه قرار داده اند. زمانی هم كه به شهرداری رفتیم به ما گفتند كه تامین امنیت بر عهده نیروی انتظامی است. به عبارت دیگر ما را مانند یك توپ فوتبال به یكدیگر پاس می دهند و هیچ كاری از ما ساخته نیست.

نماینده كسبه پلاسكو با تاكید بر اینكه بازگشایی قسمت آسیب ندیده و ساخت مجدد برج پلاسكو مهم ترین خواسته كسبه به شمار می رود، گفت: می گویند كسبه در پاساژ "نور" اسكان داده شده اند اما تمام همكاران ما كه آنجا رفته اند، روزانه حتی یك دست لباس هم فروش ندارند. از سوی دیگر وضعیت پاساژ نور و تهویه این ساختمان به هیچ عنوان مناسب نبوده و اصلا ساختار آن برای فعالیت ما مناسب نیست. از سوی دیگر برای آن ساختمان هم اجاره ای معادل 45 هزار تومان برای هر متر در نظر گرفته اند كه این رقم در طبقه همكف به 65 هزار تومان می رسد. به عبارت دیگر برای یك واحد ماهانه باید اجاره ای بالغ بر دو میلیون تومان پرداخت كرد اما من به صراحت می گویم كه هیچ یك از واحدهای ساكن در این پاساژ ماهانه دو میلیون تومان هم درآمد ندارند.

وی افزود: آخر هم گفته می شود كه به ما وام های مناسب داده شده و برای ما تسهیلات مختلف گرفته شده است. مردم هم می گویند كه شما وضع بسیار خوبی دارید، درحالیكه پس از ماه ها به ما وامی با 18 درصد سود تعلق گرفته است. سودی كه تمام بانك ها به راحتی تمام، با آن وام پرداخت می كنند. از سوی دیگر گفته می شود كه تازه پایان شهریور ماه قرار بر آن است كه از ماكت پاساژ جدید رونمایی و پس از آن عملیات دریافت مجوز شروع شود و پس از دریافت مجوز بنیاد ظرف مدت دو سال ساختمان جدید را تحویل دهد. علاوه بر این به همكاران ما گفته می شود كه باید حتما در پاساژ نور ساكن شوند، چرا كه در غیر این صورت جواز كسب و سرقفلی آنها دچار مشكل می شود. ما واقعا نمی دانیم كه اتاق اصناف بر چه اساس این اندازه برای اسكان كسبه در پاساژ نور اصرار دارد. پیش از استقرار همكاران ما اجاره های این پاساژ حتی متری 2000 تومان هم نبود اما اكنون همان واحدها را متری 60 هزار تومان به ما اجاره می دهند!

مالیات، بیمه و سایر مشكلات
عرفان امتی نیز از دیگر كسبه پاساژ پلاسكو است كه صحبت های متعددی در این باره دارد. او با تاكید بر اینكه همچنان 70 درصد پاساژ پلاسكو سالم است، گفت: برخی مقامات كشوری در صحبت های خود در تلویزیون این گونه عنوان می كنند كه مگر پاساژ پلاسكو جای سالمی هم دارد؟ آنچه تخریب شده، برج پلاسكو بوده كه متراژی حدود 962 متر داشته است، در حالی كه اكنون حدود 3200 متر از ساختمان پلاسكو بدون هیچ گونه مشكلی باقی مانده است و می توان گفت كه 70 درصد این پاساژ در شرایطی قرار دارد كه حتی پس از حادثه یك شیشه آن هم نشكسته است.

اما در كنار صحبت های وی، سایر كسبه به مشكلات دیگری مانند بیمه و مالیات اشاره كرده و یكی از آنها می گفت كه به شخصه 17 سال برای دو پسر خود حق بیمه پرداخت كرده ام اما اكنون بیمه به ما می گوید كه این افراد از یك خانواده بوده و به آنها بیمه تعلق نمی گیرد. اگر واقعا قرار بر آن است كه به اعضای یك خانواده بیمه بیكاری تعلق نگیرد، چگونه در تمام این سال ها از ما هزینه های مربوطه را دریافت كرده اند؟

یكی دیگر از كسبه ها هم گفت: در شرایطی كه ما حتی ماه هاست كار نكرده ایم، مالیات ما محاسبه شده و در این زمینه نیز دشواری های متعدد داریم. با این وجود ما می گوییم حتی تخفیف و معافیت مالیاتی و تسهیلات دیگر را هم نمی خواهیم. فقط برای ما امكانی فراهم كنند تا بتوانیم مغازه های خود را راه بیندازیم و بار دیگر فعالیت كنیم.

یكی دیگر از حاضران جمع نیز اظهار كرد كه در گذشته 17 كولر از خارج از ساختمان قابل مشاهده بود اما حال به زحمت تعداد كولرهای باقی مانده به عدد هفت می رسد. سوال ما آن است كه در این مدت چگونه هیچ گونه ممانعتی صورت نگرفته و 10 كولر ما به سرقت رفته است، آن هم در شرایطی كه برای جابجایی هر یك از این كولرها نیاز به امكانات و نیروهای متعدد وجود داشته است!؟

وی همچنین به بحث مقاومت ساختمان پلاسكو اشاره كرد: این ساختمان یكی از قدیمی ترین و امن ترین ساختمان های ایران به شمار می رود. چه شهرداری و چه نظام مهندسی امنیت این ساختمان را تایید كرده و می گویند كه امكان مقاوم سازی بخش های باقی مانده وجود دارد. حال در شرایطی كه پاساژهای مختلفی مانند پاساژ كویتی ها یا آلومینیوم مقاوم سازی شده اند، چگونه گفته می شود این ساختمان امكان مقاوم سازی ندارد؟ حتی خود مهندس ها این گونه می گویند كه عمر ساختمان پلاسكو به 150 سال هم می تواند برسد. اكنون بخش های مختلف این ساختمان با وجود حادثه ای كه رخ داده، هیچ گونه آسیبی ندیده و حتی دیوارهایی كه در مجاورت برج پلاسكو قرار داشته كاملا سالم مانده است. حال چگونه عقل سالم این مسئله را می پذیرد كه این واحدها تخریب شده و از نو ساخته شوند؟

وی ادامه داد: در آن زمان میلگردهای ستون های اصلی پلاسكو به یكدیگر بافت زده شده بودند، در حالی این تكنولوژی تنها حدود یك سال است كه در تهران به كار گرفته می شود.



حداقل می توانستیم 60 درصد چرخه تولید را بگردانیم
یكی دیگر از كسبه نیز این گونه عنوان می كرد كه ما در سال تولید ملی هستیم و مسئولان كشور به طور دائم بر لزوم حمایت از تولیدكننده تاكید می كنند اما در همین شرایط به ما هیچ گونه كمكی نشده، در حالی كه می شد در قسمت سالم این ساختمان حداقل 60 درصد چرخه تولید را چرخاند.

به گفته وی اگر طی این مدت مقاوم سازی های مربوطه صورت می گرفت ما حالا مشغول كسب و كار خود بودیم و آواره چهارراه منوچهری، خیابان طالقانی و ... نمی شدیم. حالا كل كاسب ها روزها بیكار هستند و هیچ كس هم نمی گوید كه در این مدت شما چگونه امورات خود را گذرانده اید. ما سال ها در پلاسكو مشغول بودیم و به غیر از آنكه امورات خود را می گذراندیم، یك چرخه تولید گردن كلفت راه انداخته بودیم. ما حالا نیاز به كمك و ترحم نداریم اما زمانی كه در دولت یارانه های آنچنانی برای تولید در نظر گرفته می شود باید مدنظر داشت كه تولید تنها مربوط به ایران خودرو نمی شود. ما سال ها بخش اعظم پوشاك كشور را تولید می كردیم و پلاسكو تبدیل به قطبی جهانی شده بود، به گونه ای كه در كشورهای مختلف از چین و تركیه گرفته تا ایتالیا و ... هرگاه اسم پلاسكو به میان می آمد برای ما اعتبار قائل می شدند، اما اكنون شش ماه است كه زندگی ما نابود شده و هیچ كس هم پاسخگو نیست. در جواب ما می گویند كه به شما وام داده ایم و مواردی از این دست. البته ما كه این حمایت ها را ندیده ایم اما شعار فراوان است.

چگونه به راحتی می گویند پلاسكو امنیت ندارد؟
سعیدی، نماینده كسبه پلاسكو در ادامه این صحبت ها باردیگر تاكید داشت كه استقامت ساختمان پلاسكو از بسیاری ساختمان های دیگر كشور به مراتب بالاتر است، به گونه ای كه زمان آواربرداری نمی توانستند باقی مانده های آن را تخریب كنند. ما زمانی كه طبقه های پایینی این پاساژ را بازسازی كردیم، متوجه شدیم كه اینجا به چه شیوه ای كار شده است. حتی در این پاساژ امكان آن وجود نداشت كه یك آجر با دریل و نظایر آن خرد شود. بین هر دو پلاكی كه در این ساختمان وجود دارد حدود 20 سانت درز انقطاع وجود دارد. میان برج پلاسكو و این ساختمان هم 35 سانتی متر درز انقطاع وجود داشت. این ساختمان 54 سال پیش با چنین شرایطی ساخته شده است، حال چگونه عده ای می آیند و به راحتی می گویند پلاسكو امنیت ندارد!؟ زمانی در دوره جنگ شش تا هفت نیسان پر از وسایل وسط پل پاساژ می ایستاد. اكنون كدام ساختمان در ایران وجود دارد كه بالكن آن ظرفیت یك نیسان را داشته باشد؟

امتی، دیگر فرد حاضر در این تجمع هم اظهار كرد كه 15 طبقه پاساژ فرو ریخته اما از ساختمان كناری آن یك آجر هم نریخته و به بازار كویتی ها هم هیچ آسیبی نرسیده است یا مغازه های اول پلاسكو كه در بخش كناری برج قرار داشتند هیچگونه آسیبی ندیده اند. دراین مدت ما توانستیم بیش از 500 شلوار یكی از این واحدها را از زیر آوار خارج كنیم، چرا كه آوار برای لباس ها مشكلی ایجاد نمی كند اما در ادامه شرایط به گونه ای شد كه دزدها حمله كرده و گونی گونی اجناس ما را از پاساژ خارج كردند.

دزدها با استفاده از بند شلوارها طناب هایی درست كرده و اجناس را از مغازه ها خارج می كنند!
اما نماینده كسبه پلاسكو در بخش پایانی صحبت های خود به داستان اسكان پلاسكونشینان اشاره كرده و گفت: در همان دوره ای كه پاساژ پلاسكو تخریب شد و دوستان به دنبال جانمایی افراد بودند، پاساژ فردوسی در مجاورت پلاسكو نزدیك 170 واحد خالی و پاساژ دیگری در مجاورت آن حدود 20 واحد خالی داشت. در برج تجارت جهانی نیز بسیاری از واحدها خالی بودند اما در آن دوره برای در اختیار گرفتن هیچ یك از این واحدها صحبتی نشد و به جای تمام آنها پاساژ نور با مختصاتی كه دارد برای اهالی پلاسكو در نظر گرفته شد؛ آن هم با در نظر گرفتن اجاره ای كه به هیچ عنوان برای آن بنا مناسب نبود.

وی در پایان گفت: ما می خواهیم به حمایت از واحدهای خود بپردازیم و برای امنیت آنها اقداماتی انجام دهیم. به عنوان مثال می خواهیم جلوی قسمت ورودی پاساژ فنس بكشیم یا از سایر تجهیزات ایمنی استفاده كنیم اما به ما چنین اجازه ای داده نمی شود و در قبال آن از البسه موجود در واحدهای ما استفاده می شود و دزدها با استفاده از بند شلوارها طناب هایی درست كرده و به این ترتیب اجناس ما را از مغازه ها خارج می كنند. در روزهای اول بنیاد مستضعفان می گفت كه ظرف مدت دو سال ملك را بازسازی می كند اما اكنون شش ماه گذشته و از سوی این بنیاد حتی یك بیل خاك هم جابجا نشده است. در چنین شرایطی كسبه پلاسكو چگونه می توانند آرام بمانند و به فردایی بهتر امید داشته باشند؟