خبرگزاری میزان - انقلاب كبیر اسلامی ایران در حالی چهلمین سالگرد پیروزی خود را پشت سر گذاشت و قدم به دهه ی پنجم حیات خود نهاد كه اگرچه دشمنان مستكبرش گمان های باطلی در سر داشتند، اما دوستانش در سراسر جهان، امیدوارانه آن را در گذر از چالش ها و به دست آوردن پیشرفت های خیره كننده، همواره سربلند دیده اند.

در چنین نقطه ی عطفی، رهبر حكیم انقلاب اسلامی با صدور «بیانیه ی گام دوم انقلاب» و برای ادامه ی این راه روشن، به تبیین دستاورد های شگرف چهار دهه ی گذشته پرداخته و توصیه هایی اساسی به منظور «جهاد بزرگ برای ساختن ایران اسلامی بزرگ» ارائه فرموده اند.

بیانیه ی «گام دوم انقلاب» تجدید مطلعی است خطاب به ملت ایران و به ویژه جوانان كه به مثابه منشوری برای «دومین مرحله ی خودسازی، جامعه پردازی و تمدن سازی» خواهد بود و «فصل جدید زندگی جمهوری اسلامی» را رقم خواهد زد.

این گام دوم، انقلاب را «به آرمان بزرگش كه ایجاد تمدن نوین اسلامی و آمادگی برای طلوع خورشید ولایت عظمیٰ (ارواحنافداه) هست» نزدیك خواهد كرد.

متن كامل این بیانیه به شرح زیر است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم
الحمدلله ربّ العالمین و الصّلاة و السّلام علی سیّدنا محمّد و آله الطّاهرین و صحبه المنتجبین و من تبعهم باحسان الی یوم الدّین.

از میان همه ی ملّتهای زیر ستم، كمتر ملّتی به انقلاب همّت میگمارد؛ و در میان ملّتهایی كه به پا خاسته و انقلاب كرده اند، كمتر دیده شده كه توانسته باشند كار را به نهایت رسانده و به جز تغییر حكومتها، آرمان های انقلابی را حفظ كرده باشند. امّا انقلاب پُرشكوه ملّت ایران كه بزرگ ترین و مردمی ترین انقلاب عصر جدید است، تنها انقلابی است كه یك چلّه ی پُرافتخار را بدون خیانت به آرمانهایش پشت سر نهاده و در برابر همه ی وسوسه هایی كه غیرقابل مقاومت به نظر میرسیدند، از كرامت خود و اصالت شعارهایش صیانت كرده و اینك وارد دوّمین مرحله ی خودسازی و جامعه پردازی و تمّدن سازی شده است. درودی از اعماق دل بر این ملّت؛ بر نسلی كه آغاز كرد و ادامه داد و بر نسلی كه اینك وارد فرایند بزرگ و جهانیِ چهل سال دوّم میشود.

آن روز كه جهان میان شرق و غرب مادّی تقسیم شده بود و كسی گمان یك نهضت بزرگ دینی را نمیبُرد، انقلاب اسلامی ایران، با قدرت و شكوه پا به میدان نهاد؛ چهارچوب ها را شكست؛ كهنگی كلیشه ها را به رخ دنیا كشید؛ دین و دنیا را در كنار هم مطرح كرد و آغاز عصر جدیدی را اعلام نمود. طبیعی بود كه سردمداران گمراهی و ستم واكنش نشان دهند، امّا این واكنش ناكام ماند. چپ و راستِ مدرنیته، از تظاهر به نشنیدن این صدای جدید و متفاوت، تا تلاش گسترده و گونه گون برای خفه كردن آن، هرچه كردند به اجل محتوم خود نزدیك تر شدند. اكنون با گذشت چهل جشن سالانه ی انقلاب و چهل دهه ی فجر، یكی از آن دو كانون دشمنی نابود شده و دیگری با مشكلاتی كه خبر از نزدیكی احتضار میدهند، دست و پنجه نرم میكند! و انقلاب اسلامی با حفظ و پایبندی به شعار های خود همچنان به پیش میرود.

برای همه چیز میتوان طول عمر مفید و تاریخ مصرف فرض كرد، امّا شعار های جهانی این انقلاب دینی از این قاعده مستثنا است؛ آن ها هرگز بی مصرف و بی فایده نخواهند شد، زیرا فطرت بشر در همه ی عصر ها با آن سرشته است. آزادی، اخلاق، معنویت، عدالت، استقلال، عزّت، عقلانیّت، برادری، هیچ یك به یك نسل و یك جامعه مربوط نیست تا در دوره ای بدرخشد و در دوره ای دیگر افول كند. هرگز نمیتوان مردمی را تصوّر كرد كه از این چشم انداز های مبارك دل زده شوند. هرگاه دل زدگی پیش آمده، از روی گردانی مسئولان از این ارزش های دینی بوده است و نه از پایبندی به آن ها و كوشش برای تحقّق آنها.

انقلاب اسلامی همچون پدیده ای زنده و بااراده، همواره دارای انعطاف و آماده ی تصحیح خطا های خویش است، امّا تجدیدنظرپذیر و اهل انفعال نیست. به نقد ها حسّاسیّت مثبت نشان میدهد و آن را نعمت خدا و هشدار به صاحبان حرف های بی عمل میشمارد، امّا به هیچ بهانه ای از ارزشهایش كه بحمدالله با ایمان دینی مردم آمیخته است، فاصله نمیگیرد. انقلاب اسلامی پس از نظام سازی، به ركود و خموشی دچار نشده و نمیشود و میان جوشش انقلابی و نظم سیاسی و اجتماعی تضاد و ناسازگاری نمی بیند، بلكه از نظریّه ی نظام انقلابی تا ابد دفاع میكند.

جمهوری اسلامی، متحجّر و در برابر پدیده ها و موقعیّتهای نو به نو، فاقد احساس و ادراك نیست، امّا به اصول خود بشدّت پایبند و به مرزبندی های خود با رقیبان و دشمنان بشدّت حسّاس است. با خطوط اصلی خود هرگز بی مبالاتی نمیكند و برایش مهم است كه چرا بماند و چگونه بماند. بی شك فاصله ی میان باید ها و واقعیّتها، همواره وجدان های آرمانخواه را عذاب داده و میدهد، امّا این، فاصله ای طی شدنی است و در چهل سال گذشته در مواردی بار ها طی شده است و بی شك در آینده، با حضور نسل جوان مؤمن و دانا و پُرانگیزه، با قدرت بیشتر طی خواهد شد.

انقلاب اسلامی ملّت ایران، قدرتمند، امّا مهربان و باگذشت و حتّی مظلوم بوده است. مرتكب افراط ها و چپ روی هایی كه مایه ی ننگ بسیاری از قیام ها و جنبش ها است، نشده است. در هیچ معركه ای حتّی با آمریكا و صدّام، گلوله ی اوّل را شلّیك نكرده و در همه ی موارد، پس از حمله ی دشمن از خود دفاع كرده و البتّه ضربت متقابل را محكم فرود آورده است. این انقلاب از آغاز تا امروز نه بی رحم و خون ریز بوده و نه منفعل و مردّد. با صراحت و شجاعت در برابر زورگویان و گردنكشان ایستاده و از مظلومان و مستضعفان دفاع كرده است. این جوانمردی و مروّت انقلابی، این صداقت و صراحت و اقتدار، این دامنه ی عمل جهانی و منطقه ای در كنار مظلومان جهان، مایه ی سربلندی ایران و ایرانی است، و همواره چنین باد.

اینك در آغاز فصل جدیدی از زندگی جمهوری اسلامی، این بنده ی ناچیز مایلم با جوانان عزیزم، نسلی كه پا به میدان عمل میگذارد تا بخش دیگری از جهاد بزرگ برای ساختن ایران اسلامی بزرگ را آغاز كند، سخن بگویم. سخن اوّل درباره ی گذشته است.

عزیزان! نادانسته ها را جز با تجربه ی خود یا گوش سپردن به تجربه ی دیگران نمیتوان دانست. بسیاری از آنچه را ما دیده و آزموده ایم، نسل شما هنوز نیازموده و ندیده است. ما دیده ایم و شما خواهید دید. دهه های آینده دهه های شما است و شمایید كه باید كارآزموده و پُرانگیزه از انقلاب خود حراست كنید و آن را هرچه بیشتر به آرمان بزرگش كه ایجاد تمدّن نوین اسلامی و آمادگی برای طلوع خورشید ولایت عظمیٰ (ارواحنا فداه) است، نزدیك كنید. برای برداشتن گام های استوار در آینده، باید گذشته را درست شناخت و از تجربه ها درس گرفت؛ اگر از این راهبرد غفلت شود، دروغ ها به جای حقیقت خواهند نشست و آینده مورد تهدید های ناشناخته قرار خواهد گرفت. دشمنان انقلاب با انگیزه ای قوی، تحریف و دروغ پردازی درباره ی گذشته و حتّی زمان حال را دنبال میكنند و از پول و همه ی ابزار ها برای آن بهره میگیرند. رهزنان فكر و عقیده و آگاهی بسیارند؛ حقیقت را از دشمن و پیاده نظامش نمیتوان شنید.

انقلاب اسلامی و نظام برخاسته از آن، از نقطه ی صفر آغاز شد؛ اوّلاً: همه چیز علیه ما بود، چه رژیم فاسد طاغوت كه علاوه بر وابستگی و فساد و استبداد و كودتایی بودن، اوّلین رژیم سلطنتی در ایران بود كه به دست بیگانه -و نه به زور شمشیر خود- بر سرِ كار آمده بود، و چه دولت آمریكا و برخی دیگر از دولت های غربی، و چه وضع بشدّت نابسامان داخلی و عقب افتادگی شرم آور در علم و فنّاوری و سیاست و معنویّت و هر فضیلت دیگر.

ثانیاً: هیچ تجربه ی پیشینی و راه طی شده ای در برابر ما وجود نداشت. بدیهی است كه قیام های ماركسیستی و امثال آن نمیتوانست برای انقلابی كه از متن ایمان و معرفت اسلامی پدید آمده است، الگو محسوب شود. انقلابیون اسلامی بدون سرمشق و تجربه آغاز كردند و تركیب جمهوریّت و اسلامیّت و ابزار های تشكیل و پیشرفت آن، جز با هدایت الهی و قلب نورانی و اندیشه ی بزرگ امام خمینی، به دست نیامد؛ و این نخستین درخشش انقلاب بود.

پس آ نگاه انقلاب ملّت ایران، جهان دو قطبی آن روز را به جهان سه قطبی تبدیل كرد و سپس با سقوط و حذف شوروی و اقمارش و پدید آمدن قطب های جدید قدرت، تقابل دوگانه ی جدید «اسلام و استكبار» پدیده ی برجسته ی جهان معاصر و كانون توجّه جهانیان شد. از سویی نگاه امیدوارانه ی ملّتهای زیر ستم و جریان های آزادیخواه جهان و برخی دولت های مایل به استقلال، و از سویی نگاه كینه ورزانه و بدخواهانه ی رژیم های زورگو و قلدر های باج طلب عالم، بدان دوخته شد. بدین گونه مسیر جهان تغییر یافت و زلزله ی انقلاب، فرعون های در بسترِ راحت آرمیده را بیدار كرد؛ دشمنی ها با همه ی شدّت آغاز شد و اگر نبود قدرت عظیم ایمان و انگیزه ی این ملّت و رهبری آسمانی و تأییدشده ی امام عظیم الشّأن ما، تاب آوردن در برابر آن همه خصومت و شقاوت و توطئه و خباثت، امكان پذیر نمیشد.

به رغم همه ی این مشكلات طاقت فرسا، جمهوری اسلامی روز به روز گام های بلندتر و استوارتری به جلو برداشت. این چهل سال، شاهد جهاد های بزرگ و افتخارات درخشان و پیشرفت های شگفت آور در ایران اسلامی است. عظمت پیشرفت های چهل ساله ی ملّت ایران آنگاه بدرستی دیده میشود كه این مدّت، با مدّتهای مشابه در انقلاب های بزرگی همچون انقلاب فرانسه و انقلاب اكتبر شوروی و انقلاب هند مقایسه شود. مدیریّتهای جهادی الهام گرفته از ایمان اسلامی و اعتقاد به اصل «ما میتوانیم» كه امام بزرگوار به همه ی ما آموخت، ایران را به عزّت و پیشرفت در همه ی عرصه ها رسانید.

انقلاب به یك انحطاط تاریخی طولانی پایان داد و كشور كه در دوران پهلوی و قاجار بشدّت تحقیر شده و بشدّت عقب مانده بود، در مسیر پیشرفت سریع قرار گرفت؛ در گام نخست، رژیم ننگین سلطنت استبدادی را به حكومت مردمی و مردم سالاری تبدیل كرد و عنصر اراده ی ملّی را كه جان مایه ی پیشرفت همه جانبه و حقیقی است در كانون مدیریّت كشور وارد كرد؛ آنگاه جوانان را میدان دار اصلی حوادث و وارد عرصه مدیریّت كرد؛ روحیه و باور «ما میتوانیم» را به همگان منتقل كرد؛ به بركت تحریم دشمنان، اتّكاء به توانایی داخلی را به همه آموخت و این منشأ بركات بزرگ شد:

اوّلاً: ثبات و امنیّت كشور و تمامیّت ارضی و حفاظت از مرز ها را كه آماج تهدید جدّی دشمنان قرار گرفته بود ضمانت كرد و معجزه ی پیروزی در جنگ هشت ساله و شكست رژیم بعثی و پشتیبانان آمریكایی و اروپایی و شرقی اش را پدید آورد.

ثانیاً: موتور پیشران كشور در عرصه ی علم و فنّاوری و ایجاد زیرساخت های حیاتی و اقتصادی و عمرانی شد كه تا اكنون ثمرات بالنده ی آن روز به روز فراگیرتر میشود. هزاران شركت دانش بنیان، هزاران طرح زیرساختی و ضروری برای كشور در حوزه های عمران و حمل و نقل و صنعت و نیرو و معدن و سلامت و كشاورزی و آب و غیره، میلیون ها تحصیل كرده ی دانشگاهی یا در حال تحصیل، هزاران واحد دانشگاهی در سراسر كشور، ده ها طرح بزرگ از قبیل: چرخه ی سوخت هسته ای، سلّول های بنیادی، فناوری نانو، زیست فنّاوری و ... با رتبه های نخستین در كلّ جهان، شصت برابر شدن صادرات غیرنفتی، نزدیك به ده برابر شدن واحد های صنعتی، ده ها برابر شدن صنایع از نظر كیفی، تبدیل صنعت مونتاژ به فنّاوری بومی، برجستگی محسوس در رشته های گوناگون مهندسی از جمله در صنایع دفاعی، درخشش در رشته های مهم و حسّاس پزشكی و جایگاه مرجعیّت در آن و ده ها نمونه ی دیگر از پیشرفت، محصول آن روحیه و آن حضور و آن احساس جمعی است كه انقلاب برای كشور به ارمغان آورد. ایرانِ پیش از انقلاب، در تولید علم و فنّاوری صفر بود، در صنعت به جز مونتاژ و در علم به جز ترجمه هنری نداشت.

ثالثاً: مشاركت مردمی را در مسائل سیاسی مانند انتخابات، مقابله با فتنه های داخلی، حضور در صحنه های ملّی و استكبارستیزی به اوج رسانید و در موضوعات اجتماعی مانند كمك رسانی ها و فعّالیّتهای نیكوكاری كه از پیش از انقلاب آغاز شده بود، افزایش چشمگیر داد. پس از انقلاب، مردم در مسابقه ی خدمت رسانی در حوادث طبیعی و كمبود های اجتماعی مشتاقانه شركت میكنند.

رابعاً: بینش سیاسی آحاد مردم و نگاه آنان به مسائل بین المللی را به گونه ی شگفت آوری ارتقاء داد. تحلیل سیاسی و فهم مسائل بین المللی در موضوعاتی همچون جنایات غرب بخصوص آمریكا، مسئله ی فلسطین و ظلم تاریخی به ملّت آن، مسئله ی جنگ افروزی ها و رذالت ها و دخالت های قدرت های قلدر در امور ملّتها و امثال آن را از انحصار طبقه ی محدود و عزلت گزیده ای به نام روشنفكر، بیرون آورد؛ این گونه روشنفكری میان عموم مردم در همه ی كشور و همه ی ساحت های زندگی جاری شد و مسائلی از این دست حتّی برای نوجوانان و نونهالان، روشن و قابل فهم گشت.

خامساً: كفّه ی عدالت را در تقسیم امكانات عمومی كشور سنگین كرد. نارضایتی این حقیر از كاركرد عدالت در كشور به دلیل آنكه این ارزش والا باید گوهر بی همتا بر تارك نظام جمهوری اسلامی باشد و هنوز نیست، نباید به این معنی گرفته شود كه برای استقرار عدالت كار انجام نگرفته است. واقعیّت آن است كه دستاورد های مبارزه با بی عدالتی در این چهار دهه، با هیچ دوره ی دیگر گذشته قابل مقایسه نیست. در رژیم طاغوت بیشترین خدمات و درآمد های كشور در اختیار گروه كوچكی از پایتخت نشینان یا همسانان آنان در برخی دیگر از نقاط كشور بود. مردم بیشتر شهر ها بویژه مناطق دوردست و روستا ها در آخر فهرست و غالباً محروم از نیاز های اوّلیه ی زیرساختی و خدمت رسانی بودند. جمهوری اسلامی در شمار موفّق ترین حاكمیّتهای جهان در جابه جایی خدمت و ثروت از مركز به همه جای كشور، و از مناطق مرفّه نشین شهر ها به مناطق پایین دست آن بوده است. آمار بزرگ راه سازی و خانه سازی و ایجاد مراكز صنعتی و اصلاح امور كشاورزی و رساندن برق و آب و مراكز درمانی و واحد های دانشگاهی و سدّ و نیروگاه و امثال آن به دورترین مناطق كشور، حقیقتاً افتخارآفرین است؛ بی شك این همه، نه در تبلیغات نارسای مسئولان انعكاس یافته و نه زبان بدخواهان خارجی و داخلی به آن اعتراف كرده است؛ ولی هست و حسنه ای برای مدیران جهادی و با اخلاص نزد خدا و خلق است. البتّه عدالت مورد انتظار در جمهوری اسلامی كه مایل است پیرو حكومت علوی شناخته شود، بسی برتر از این ها است و چشم امید برای اجرای آن به شما جوان ها است كه در ادامه بدان خواهم پرداخت.

سادساً: عیار معنویّت و اخلاق را در فضای عمومی جامعه بگونه ای چشمگیر افزایش داد. این پدیده ی مبارك را رفتار و منش حضرت امام خمینی در طول دوران مبارزه و پس از پیروزی انقلاب، بیش از هر چیز رواج داد؛ آن انسان معنوی و عارف و وارسته از پیرایه های مادّی، در رأس كشوری قرار گرفت كه مایه های ایمان مردمش بسی ریشه دار و عمیق بود. هرچند دست تطاول تبلیغات مروّج فساد و بی بندوباری در طول دوران پهلوی ها به آن ضربه های سخت زده و لجنزاری از آلودگی اخلاقی غربی را به درون زندگی مردم متوسّط و بخصوص جوانان كشانده بود، ولی رویكرد دینی و اخلاقی در جمهوری اسلامی، دل های مستعد و نورانی بویژه جوانان را مجذوب كرد و فضا به سود دین و اخلاق دگرگون شد. مجاهدت های جوانان در میدان های سخت از جمله دفاع مقدّس، با ذكر و دعا و روحیه ی برادری و ایثار همراه شد و ماجرا های صدر اسلام را زنده و نمایان در برابر چشم همه نهاد. پدران و مادران و همسران با احساس وظیفه ی دینی از عزیزان خود كه به جبهه های گوناگون جهاد می شتافتند دل كندند و سپس، آنگاه كه با پیكر خون آلود یا جسم آسیب دیده ی آنان روبه رو شدند، مصیبت را با شكر همراه كردند. مساجد و فضا های دینی رونقی بی سابقه گرفت. صف نوبت برای اعتكاف از هزاران جوان و استاد و دانشجو و زن و مرد و صف نوبت برای اردو های جهادی و جهادسازندگی و بسیج سازندگی از هزاران جوان داوطلب و فداكار آكنده شد. نماز و حج و روزه داری و پیاده روی زیارت و مراسم گوناگون دینی و انفاقات و صدقات واجب و مستحب در همه جا بویژه میان جوانان رونق یافت و تا امروز، روزبه روز بیشتر و با كیفیت تر شده است؛ و این ها همه در دورانی اتّفاق افتاده كه سقوط اخلاقی روزافزون غرب و پیروانش و تبلیغات پُر حجم آنان برای كشاندن مرد و زن به لجنزار های فساد، اخلاق و معنویّت را در بخش های عمده ی عالم منزوی كرده است؛ و این معجزه ای دیگر از انقلاب و نظام اسلامی فعّال و پیشرو است.

سابعاً: نماد پر ابّهت و با شكوه و افتخارآمیز ایستادگی در برابر قلدران و زورگویان و مستكبران جهان و در رأس آنان آمریكای جهان خوار و جنایت كار، روزبه روز برجسته تر شد. در تمام این چهل سال، تسلیم ناپذیری و صیانت و پاسداری از انقلاب و عظمت و هیبت الهی آن و گردن برافراشته ی آن در مقابل دولت های متكبّر و مستكبر، خصوصیّت شناخته شده ی ایران و ایرانی بویژه جوانان این مرز و بوم به شمار میرفته است. قدرت های انحصارگر جهان كه همواره حیات خود را در دست اندازی به استقلال دیگر كشور ها و پایمال كردن منافع حیاتی آن ها برای مقاصد شوم خود دانسته اند، در برابر ایران اسلامی و انقلابی، اعتراف به ناتوانی كردند. ملّت ایران در فضای حیات بخش انقلاب توانست نخست دست نشانده ی آمریكا و عنصر خائن به ملّت را از كشور برانَد و پس از آن هم تا امروز از سلطه ی دوباره ی قلدران جهانی بر كشور با قدرت و شدّت جلوگیری كند.

جوانان عزیز! این ها بخشی محدود از سرفصل های عمده در سرگذشت چهل ساله ی انقلاب اسلامی است، انقلاب عظیم و پایدار و درخشانی كه شما به توفیق الهی باید گام بزرگ دوّم را در پیشبرد آن بردارید.

محصول تلاش چهل ساله، اكنون برابر چشم ما است: كشور و ملّتی مستقل، آزاد، مقتدر، با عزّت، متدیّن، پیشرفته در علم، انباشته از تجربه هایی گرانبها، مطمئن و امیدوار، دارای تأثیر اساسی در منطقه و دارای منطق قوی در مسائل جهانی، ركورددار در شتاب پیشرفت های علمی، ركورددار در رسیدن به رتبه های بالا در دانش ها و فنّاوری های مهم از قبیل: هسته ای و سلّول های بنیادی و نانو و هوافضا و امثال آن، سرآمد در گسترش خدمات اجتماعی، سرآمد در انگیزه های جهادی میان جوانان، سرآمد در جمعیّت جوان كارآمد، و بسی ویژگی های افتخارآمیز دیگر كه همگی محصول انقلاب و نتیجه ی جهت گیری های انقلابی و جهادی است؛ و بدانید كه اگر بی توجّهی به شعار های انقلاب و غفلت از جریان انقلابی در برهه هایی از تاریخ چهل ساله نمیبود -كه متأسّفانه بود و خسارت بار هم بود- بی شك دستاورد های انقلاب از این بسی بیشتر و كشور در مسیر رسیدن به آرمان های بزرگ بسی جلوتر بود و بسیاری از مشكلات كنونی وجود نمیداشت.

ایران مقتدر، امروز هم مانند آغاز انقلاب با چالش های مستكبران روبه رو است، امّا با تفاوتی كاملاً معنی دار. اگر آن روز چالش با آمریكا بر سر كوتاه كردن دست عمّال بیگانه یا تعطیلی سفارت رژیم صهیونیستی در تهران یا رسوا كردن لانه ی جاسوسی بود، امروز چالش بر سرِ حضور ایران مقتدر در مرز های رژیم صهیونیستی و برچیدن بساط نفوذ نامشروع آمریكا از منطقه ی غرب آسیا و حمایت جمهوری اسلامی از مبارزات مجاهدان فلسطینی در قلب سرزمین های اشغالی و دفاع از پرچم برافراشته ی حزب الله و مقاومت در سراسر این منطقه است؛ و اگر آن روز، مشكل غرب جلوگیری از خرید تسلیحات ابتدایی برای ایران بود، امروز مشكل او جلوگیری از انتقال سلاح های پیشرفته ی ایرانی به نیرو های مقاومت است؛ و اگر آن روز گمان آمریكا آن بود كه با چند ایرانی خودفروخته یا با چند هواپیما و بالگرد خواهد توانست بر نظام اسلامی و ملّت ایران فائق آید، امروز برای مقابله ی سیاسی و امنیّتی با جمهوری اسلامی، خود را محتاج به یك ائتلاف بزرگ از ده ها دولت معاند یا مرعوب میبیند و البتّه باز هم در رویارویی، شكست میخورد. ایران به بركت انقلاب، اكنون در جایگاهی متعالی و شایسته ی ملّت ایران در چشم جهانیان و عبور كرده از بسی گردنه های دشوار در مسائل اساسی خویش است.

امّا راه طی شده فقط قطعه ای از مسیر افتخارآمیز به سوی آرمان های بلند نظام جمهوری اسلامی است. دنباله ی این مسیر كه به گمان زیاد، به دشواریِ گذشته ها نیست، باید با همّت و هشیاری و سرعت عمل و ابتكار شما جوانان طی شود. مدیران جوان، كارگزاران جوان، اندیشمندان جوان، فعّالان جوان، در همه ی میدان های سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و بین المللی و نیز در عرصه های دین و اخلاق و معنویّت و عدالت، باید شانه های خود را به زیر بار مسئولیّت دهند، از تجربه ها و عبرت های گذشته بهره گیرند، نگاه انقلابی و روحیه ی انقلابی و عمل جهادی را به كار بندند و ایران عزیز را الگوی كامل نظام پیشرفته ی اسلامی بسازند.

نكته ی مهمّی كه باید آینده سازان در نظر داشته باشند، این است كه در كشوری زندگی میكنند كه از نظر ظرفیّتهای طبیعی و انسانی، كم نظیر است و بسیاری از این ظرفیّتها با غفلت دست اندركاران تاكنون بی استفاده یا كم استفاده مانده است. همّتهای بلند و انگیزه های جوان و انقلابی، خواهند توانست آن ها را فعّال و در پیشرفت مادّی و معنوی كشور به معنی واقعی جهش ایجاد كنند.

مهم ترین ظرفیّت امیدبخش كشور، نیروی انسانی مستعد و كارآمد با زیربنای عمیق و اصیل ایمانی و دینی است. جمعیّت جوان زیر 40 سال كه بخش مهمّی از آن نتیجه ی موج جمعیّتی ایجاد شده در دهه ی 60 است، فرصت ارزشمندی برای كشور است. 36 میلیون نفر در سنین میانه ی 15 و 40 سالگی، نزدیك به 14 میلیون نفر دارای تحصیلات عالی، رتبه ی دوّم جهان در دانش آموختگان علوم و مهندسی، انبوه جوانانی كه با روحیه ی انقلابی رشد كرده و آماده ی تلاش جهادی برای كشورند، و جمع چشمگیر جوانان محقّق و اندیشمندی كه به آفرینش های علمی و فرهنگی و صنعتی و ... اشتغال دارند؛ این ها ثروت عظیمی برای كشور است كه هیچ اندوخته ی مادّی با آن مقایسه نمیتواند شد.

به جز اینها، فرصت های مادّی كشور نیز فهرستی طولانی را تشكیل میدهد كه مدیران كارآمد و پُرانگیزه و خردمند میتوانند با فعّال كردن و بهره گیری از آن، درآمد های ملّی را با جهشی نمایان افزایش داده و كشور را ثروتمند و بی نیاز و به معنی واقعی دارای اعتماد به نفس كنند و مشكلات كنونی را برطرف نمایند. ایران با دارا بودن یك درصد جمعیّت جهان، دارای 7 درصد ذخایر معدنی جهان است: منابع عظیم زیرزمینی، موقعیت استثنائی جغرافیایی میان شرق و غرب و شمال و جنوب، بازار بزرگ ملّی، بازار بزرگ منطقه ای با داشتن 15 همسایه با 600 میلیون جمعیّت، سواحل دریایی طولانی، حاصلخیزی زمین با محصولات متنوّع كشاورزی و باغی، اقتصاد بزرگ و متنوع، بخش هایی از ظرفیّتهای كشور است؛ بسیاری از ظرفیّتها دست نخورده مانده است. گفته شده است كه ایران از نظر ظرفیّتهای استفاده نشده ی طبیعی و انسانی در رتبه ی اوّل جهان است. بی شك شما جوانان مؤمن و پُرتلاش خواهید توانست این عیب بزرگ را برطرف كنید. دهه ی دوّم چشم انداز، باید زمان تمركز بر بهره برداری از دستاورد های گذشته و نیز ظرفیّتهای استفاده نشده باشد و پیشرفت كشور از جمله در بخش تولید و اقتصاد ملّی ارتقاء یابد.

اكنون به شما فرزندان عزیزم در مورد چند سرفصل اساسی توصیه هایی میكنم. این سرفصل ها عبارتند از: علم و پژوهش، معنویّت و اخلاق، اقتصاد، عدالت و مبارزه با فساد، استقلال و آزادی، عزّت ملّی و روابط خارجی و مرزبندی با دشمن، سبك زندگی.

امّا پیش از همه چیز، نخستین توصیه ی من امید و نگاه خوشبینانه به آینده است. بدون این كلید اساسیِ همه ی قفلها، هیچ گامی نمیتوان برداشت. آنچه میگویم یك امید صادق و متّكی به واقعیّتهای عینی است. این جانب همواره از امید كاذب و فریبنده دوری جسته ام، امّا خود و همه را از نومیدی بی جا و ترس كاذب نیز برحذر داشته ام و برحذر میدارم. در طول این چهل سال -و اكنون مانند همیشه- سیاست تبلیغی و رسانه ای دشمن و فعّال ترین برنامه های آن، مأیوس سازی مردم و حتّی مسئولان و مدیران ما از آینده است. خبر های دروغ، تحلیل های مغرضانه، وارونه نشان دادن واقعیّتها، پنهان كردن جلوه های امیدبخش، بزرگ كردن عیوب كوچك و كوچك نشان دادن یا انكار محسّنات بزرگ، برنامه ی همیشگی هزاران رسانه ی صوتی و تصویری و اینترنتی دشمنان ملّت ایران است؛ و البتّه دنباله های آنان در داخل كشور نیز قابل مشاهده اند كه با استفاده از آزادی ها در خدمت دشمن حركت میكنند. شما جوانان باید پیش گام در شكستن این محاصره ی تبلیغاتی باشید. در خود و دیگران نهال امید به آینده را پرورش دهید. ترس و نومیدی را از خود و دیگران برانید. این نخستین و ریشه ای ترین جهاد شما است. نشانه های امیدبخش -كه به برخی از آن ها اشاره شد- در برابر چشم شما است. رویش های انقلاب بسی فراتر از ریزش ها است و دست و دل های امین و خدمتگزار، بمراتب بیشتر از مفسدان و خائنان و كیسه دوختگان است. دنیا به جوان ایرانی و پایداری ایرانی و ابتكار های ایرانی، در بسیاری از عرصه ها با چشم تكریم و احترام مینگرد. قدر خود را بدانید و با قوّت خداداد، به سوی آینده خیز بردارید و حماسه بیافرینید.

و، امّا توصیه ها:
1) علم و پژوهش: دانش، آشكارترین وسیله ی عزّت و قدرت یك كشور است. روی دیگر دانایی، توانایی است. دنیای غرب به بركت دانش خود بود كه توانست برای خود ثروت و نفوذ و قدرت دویست ساله فراهم كند و با وجود تهیدستی در بنیان های اخلاقی و اعتقادی، با تحمیل سبك زندگی غربی به جوامع عقب مانده از كاروان علم، اختیار سیاست و اقتصاد آن ها را به دست گیرد. ما به سوءاستفاده از دانش مانند آنچه غرب كرد، توصیه نمیكنیم، اما مؤكّداً به نیاز كشور به جوشاندن چشمه ی دانش در میان خود اصرار میورزیم. بحمدالله استعداد علم و تحقیق در ملّت ما از متوسّط جهان بالاتر است. اكنون نزدیك به دو دهه است كه رستاخیز علمی در كشور آغاز شده و با سرعتی كه برای ناظران جهانی غافلگیركننده بود -یعنی یازده برابر شتاب رشد متوسّط علم در جهان- به پیش رفته است. دستاورد های دانش و فنّاوری ما در این مدّت كه ما را به رتبه شانزدهم در میان بیش از دویست كشور جهان رسانید و مایه ی شگفتی ناظران جهانی شد و در برخی از رشته های حسّاس و نو پدید به رتبه های نخستین ارتقاء داد، همه و همه در حالی اتّفاق افتاده كه كشور دچار تحریم مالی و تحریم علمی بوده است. ما با وجود شنا در جهت مخالف جریان دشمن ساز، به ركورد های بزرگ دست یافته ایم و این نعمت بزرگی است كه به خاطر آن باید روز و شب خدا را سپاس گفت.

امّا آنچه من میخواهم بگویم این است كه این راه طی شده، با همه ی اهمیّتش فقط یك آغاز بوده است و نه بیشتر. ما هنوز از قلّه های دانش جهان بسیار عقبیم؛ باید به قلّه ها دست یابیم. باید از مرز های كنونی دانش در مهم ترین رشته ها عبور كنیم. ما از این مرحله هنوز بسیار عقبیم؛ ما از صفر شروع كرده ایم. عقب ماندگی شرم آور علمی در دوران پهلوی ها و قاجار ها در هنگامی كه مسابقه ی علمی دنیا تازه شروع شده بود، ضربه ی سختی بر ما وارد كرده و ما را از این كاروان شتابان، فرسنگ ها عقب نگه داشته بود. ما اكنون حركت را آغاز كرده و با شتاب پیش میرویم، ولی این شتاب باید سال ها با شدّت بالا ادامه یابد تا آن عقب افتادگی جبران شود. این جانب همواره به دانشگاه ها و دانشگاهیان و مراكز پژوهش و پژوهندگان، گرم و قاطع و جدّی در این باره تذكّر و هشدار و فراخوان داده ام، ولی اینك مطالبه ی عمومی من از شما جوانان آن است كه این راه را با احساس مسئولیّت بیشتر و همچون یك جهاد در پیش گیرید. سنگ بنای یك انقلاب علمی در كشور گذاشته شده و این انقلاب، شهیدانی از قبیل: شهدای هسته ای نیز داده است. به پاخیزید و دشمن بدخواه و كینه توز را كه از جهاد علمی شما بشدّت بیمناك است ناكام سازید.

2) معنویّت و اخلاق: معنویّت به معنی برجسته كردن ارزش های معنوی از قبیل: اخلاص، ایثار، توكّل، ایمان در خود و در جامعه است، و اخلاق به معنی رعایت فضلیت هایی، چون خیرخواهی، گذشت، كمك به نیازمند، راستگویی، شجاعت، تواضع، اعتماد به نفس و دیگر خلقیّات نیكو است. معنویّت و اخلاق، جهت دهنده ی همه ی حركت ها و فعّالیّتهای فردی و اجتماعی و نیاز اصلی جامعه است؛ بودن آنها، محیط زندگی را حتّی با كمبود های مادّی، بهشت میسازد و نبودن آن حتّی با برخورداری مادّی، جهنّم می آفریند.

شعور معنوی و وجدان اخلاقی در جامعه هرچه بیشتر رشد كند بركات بیشتری به بار می آورد؛ این، بی گمان محتاج جهاد و تلاش است و این تلاش و جهاد، بدون همراهی حكومت ها توفیق چندانی نخواهد یافت. اخلاق و معنویّت، البتّه با دستور و فرمان به دست نمی آید، پس حكومت ها نمیتوانند آن را با قدرت قاهره ایجاد كنند، امّا اوّلاً خود باید منش و رفتار اخلاقی و معنوی داشته باشند، و ثانیاً زمینه را برای رواج آن در جامعه فراهم كنند و به نهاد های اجتماعی در این باره میدان دهند و كمك برسانند؛ با كانون های ضدّ معنویّت و اخلاق، به شیوه ی معقول بستیزند و خلاصه اجازه ندهند كه جهنّمی ها مردم را با زور و فریب، جهنّمی كنند.

ابزار های رسانه ای پیشرفته و فراگیر، امكان بسیار خطرناكی در اختیار كانون های ضدّ معنویّت و ضدّ اخلاق نهاده است و هم اكنون تهاجم روزافزون دشمنان به دل های پاك جوانان و نوجوانان و حتّی نونهالان با بهره گیری از این ابزار ها را به چشم خود می بینیم. دستگاه های مسئول حكومتی در این باره وظایفی سنگین بر عهده دارند كه باید هوشمندانه و كاملاً مسئولانه صورت گیرد؛ و این البتّه به معنی رفع مسئولیّت از اشخاص و نهاد های غیرحكومتی نیست. در دوره ی پیش رو باید در این باره ها برنامه های كوتاه مدّت و میان مدّت جامعی تنظیم و اجرا شود؛ ان شاء الله.

3) اقتصاد: اقتصاد یك نقطه ی كلیدیِ تعیین كننده است. اقتصاد قوی، نقطه ی قوّت و عامل مهمّ سلطه ناپذیری و نفوذناپذیری كشور است و اقتصاد ضعیف، نقطه ی ضعف و زمینه ساز نفوذ و سلطه و دخالت دشمنان است. فقر و غنا در مادّیات و معنویّات بشر، اثر میگذارد. اقتصاد البتّه هدف جامعه ی اسلامی نیست، امّا وسیله ای است كه بدون آن نمیتوان به هدف ها رسید. تأكید بر تقویت اقتصاد مستقلّ كشور كه مبتنی بر تولید انبوه و با كیفیّت، و توزیع عدالت محور، و مصرف به اندازه و بی اسراف، و مناسبات مدیریّتی خردمندانه است و در سال های اخیر از سوی این جانب بار ها تكرار و بر آن تأكید شده، به خاطر همین تأثیر شگرفی است كه اقتصاد میتواند بر زندگی امروز و فردای جامعه بگذارد.

انقلاب اسلامی راه نجات از اقتصاد ضعیف و وابسته و فاسد دوران طاغوت را به ما نشان داد، ولی عملكرد های ضعیف، اقتصاد كشور را از بیرون و درون دچار چالش ساخته است. چالش بیرونی تحریم و وسوسه ها ی دشمن است كه در صورت اصلاح مشكل درونی، كم اثر و حتّی بی اثر خواهد شد. چالش درونی عبارت از عیوب ساختاری و ضعف های مدیریّتی است. مهم ترین عیوب، وابستگی اقتصاد به نفت، دولتی بودن بخش هایی از اقتصاد كه در حیطه ی وظایف دولت نیست، نگاه به خارج و نه به توان و ظرفیّت داخلی، استفاده ی اندك از ظرفیّت نیروی انسانی كشور، بودجه بندی معیوب و نامتوازن، و سرانجام عدم ثبات سیاست های اجرائی اقتصاد و عدم رعایت اولویّتها و وجود هزینه های زائد و حتّی مسرفانه در بخش هایی از دستگاه های حكومتی است. نتیجه ی این ها مشكلات زندگی مردم از قبیل: بی كاری جوانها، فقر درآمدی در طبقه ی ضعیف و امثال آن است.

راه حلّ این مشكلات، سیاست های اقتصاد مقاومتی است كه باید برنامه های اجرائی برای همه ی بخش های آن تهیّه و با قدرت و نشاط كاری و احساس مسئولیّت، در دولت ها پیگیری و اقدام شود. درون زایی اقتصاد كشور، مولّد شدن و دانش بنیان شدن آن، مردمی كردن اقتصاد و تصدّیگری نكردن دولت، برون گرایی با استفاده از ظرفیّتهایی كه قبلاً به آن اشاره شد، بخش های مهمّ این راه حل ها است. بی گمان یك مجموعه ی جوان و دانا و مؤمن و مسلّط بر دانسته های اقتصادی در درون دولت خواهند توانست به این مقاصد برسند. دوران پیشِ رو باید میدان فعّالیّت چنین مجموعه ای باشد.

جوانان عزیز در سراسر كشور بدانند كه همه ی راه حل ها در داخل كشور است. اینكه كسی گمان كند كه «مشكلات اقتصادی صرفاً ناشی از تحریم است و علّت تحریم هم مقاومت ضدّ استكباری و تسلیم نشدن در برابر دشمن است؛ پس راه حل، زانو زدن در برابر دشمن و بوسه زدن بر پنجه ی گرگ است» خطایی نابخشودنی است. این تحلیل سراپا غلط، هرچند گاه از زبان و قلم برخی غفلت زدگان داخلی صادر میشود، امّا منشأ آن، كانون های فكر و توطئه ی خارجی است كه با صد زبان به تصمیم سازان و تصمیم گیران و افكار عمومی داخلی القاء میشود.

4) عدالت و مبارزه با فساد: این دو لازم و ملزوم یكدیگرند. فساد اقتصادی و اخلاقی و سیاسی، توده ی چركین كشور ها و نظام ها و اگر در بدنه ی حكومت ها عارض شود، زلزله ی ویرانگر و ضربه زننده به مشروعیّت آن ها است؛ و این برای نظامی، چون جمهوری اسلامی كه نیازمند مشروعیّتی فراتر از مشروعیّتهای مرسوم و مبنائی تر از مقبولیّت اجتماعی است، بسیار جدّی تر و بنیانی تر از دیگر نظام ها است. وسوسه ی مال و مقام و ریاست، حتّی در عَلَوی ترین حكومت تاریخ یعنی حكومت خود حضرت امیر المؤمنین (علیه السّلام) كسانی را لغزاند، پس خطر بُروز این تهدید در جمهوری اسلامی هم كه روزی مدیران و مسئولانش مسابقه ی زهد انقلابی و ساده زیستی میدادند، هرگز بعید نبوده و نیست؛ و این ایجاب میكند كه دستگاهی كارآمد با نگاهی تیزبین و رفتاری قاطع در قوای سه گانه حضور دائم داشته باشد و به معنای واقعی با فساد مبارزه كند، بویژه در درون دستگاه های حكومتی.

البتّه نسبت فساد در میان كارگزاران حكومت جمهوری اسلامی در مقایسه با بسیاری از كشور های دیگر و بخصوص با رژیم طاغوت كه سر تا پا فساد و فسادپرور بود، بسی كمتر است و بحمدالله مأموران این نظام غالباً سلامت خود را نگاه داشته اند، ولی حتّی آنچه هست غیرقابل قبول است. همه باید بدانند كه طهارت اقتصادی شرط مشروعیّت همه ی مقامات حكومت جمهوری اسلامی است. همه باید از شیطان حرص برحذر باشند و از لقمه ی حرام بگریزند و از خداوند در این باره كمك بخواهند و دستگاه های نظارتی و دولتی باید با قاطعیّت و حساسیّت، از تشكیل نطفه ی فساد پیشگیری و با رشد آن مبارزه كنند. این مبارزه نیازمند انسان هایی با ایمان و جهادگر، و منیع الطّبع با دستانی پاك و دل هایی نورانی است. این مبارزه بخش اثرگذاری است از تلاش همه جانبه ای كه نظام جمهوری اسلامی باید در راه استقرار عدالت به كار برد.

عدالت در صدر هدف های اوّلیّه ی همه ی بعثت های الهی است و در جمهوری اسلامی نیز دارای همان شأن و جایگاه است؛ این، كلمه ای مقدّس در همه ی زمان ها و سرزمین ها است و به صورت كامل، جز در حكومت حضرت ولیّ عصر (ارواحنافداه) میسّر نخواهد شد، ولی به صورت نسبی، همه جا و همه وقت ممكن و فریضه ای بر عهده ی همه بویژه حاكمان و قدرتمندان است. جمهوری اسلامی ایران در این راه گام های بلندی برداشته است كه قبلاً بدان اشاره ای كوتاه رفت؛ و البتّه در توضیح و تشریح آن باید كار های بیشتری صورت گیرد و توطئه ی واژگونه نمایی و لااقل سكوت و پنهان سازی كه اكنون برنامه ی جدّی دشمنان انقلاب است، خنثی گردد.

با این همه اینجانب به جوانان عزیزی كه آینده ی كشور، چشم انتظار آن ها است صریحاً میگویم آنچه تاكنون شده با آنچه باید میشده و بشود، دارای فاصله ای ژرف است. در جمهوری اسلامی، دل های مسئولان به طور دائم باید برای رفع محرومیّتها بتپد و از شكاف های عمیق طبقاتی بشدّت بیمناك باشد. در جمهوری اسلامی كسب ثروت نه تن ها جرم نیست كه مورد تشویق نیز هست، امّا تبعیض در توزیع منابع عمومی و میدان دادن به ویژه خواری و مدارا با فریبگران اقتصادی كه همه به بی عدالتی می انجامد، بشدّت ممنوع است؛ همچنین غفلت از قشر های نیازمند حمایت، به هیچ رو مورد قبول نیست. این سخنان در قالب سیاست ها و قوانین، بار ها تكرار شده است، ولی برای اجرای شایسته ی آن چشم امید به شما جوان ها است؛ و اگر زمام اداره ی بخش های گوناگون كشور به جوانان مؤمن و انقلابی و دانا و كاردان -كه بحمدالله كم نیستند-سپرده شود، این امید برآورده خواهد شد؛ ان شاءالله.

5) استقلال و آزادی: استقلال ملّی به معنی آزادی ملّت و حكومت از تحمیل و زورگویی قدرت های سلطه گر جهان است؛ و آزادی اجتماعی به معنای حقّ تصمیم گیری و عمل كردن و اندیشیدن برای همه ی افراد جامعه است؛ و این هر دو از جمله ی ارزش های اسلامی اند و این هر دو عطیّه ی الهی به انسانها یند و هیچ كدام تفضّل حكومت ها به مردم نیستند. حكومت ها موظّف به تأمین این دو اند. منزلت آزادی و استقلال را كسانی بیشتر میدانند كه برای آن جنگیده اند. ملّت ایران با جهاد چهل ساله ی خود از جمله ی آن ها است. استقلال و آزادی كنونی ایران اسلامی، دستاورد، بلكه خون آوردِ صد ها هزار انسان والا و شجاع و فداكار است؛ غالباً جوان، ولی همه در رتبه های رفیع انسانیّت. این ثمر شجره ی طیّبه ی انقلاب را با تأویل و توجیه های ساده لوحانه و بعضاً مغرضانه، نمیتوان در خطر قرار داد. همه -مخصوصاً دولت جمهوری اسلامی - موظّف به حراست از آن با همه ی وجودند. بدیهی است كه «استقلال» نباید به معنی زندانی كردن سیاست و اقتصاد كشور در میان مرز های خود، و «آزادی» نباید در تقابل با اخلاق و قانون و ارزش های الهی و حقوق عمومی تعریف شود.

6) عزّت ملّی، روابط خارجی، مرزبندی با دشمن: این هر سه، شاخه هایی از اصلِ «عزّت، حكمت، و مصلحت» در روابط بین المللی اند. صحنه ی جهانی، امروز شاهد پدیده هایی است كه تحقّق یافته یا در آستانه ی ظهورند: تحرّك جدید نهضت بیداری اسلامی بر اساس الگوی مقاومت در برابر سلطه ی آمریكا و صهیونیسم؛ شكست سیاست های آمریكا در منطقه ی غرب آسیا و زمین گیر شدن همكاران خائن آن ها در منطقه؛ گسترش حضور قدرتمندانه ی سیاسی جمهوری اسلامی در غرب آسیا و بازتاب وسیع آن در سراسر جهان سلطه.

این ها بخشی از مظاهر عزّت جمهوری اسلامی است كه جز با شجاعت و حكمت مدیران جهادی به دست نمی آمد. سردمداران نظام سلطه نگرانند؛ پیشنهاد های آن ها عموماً شامل فریب و خدعه و دروغ است. امروز ملّت ایران علاوه بر آمریكای جنایت كار، تعدادی از دولت های اروپایی را نیز خدعه گر و غیرقابل اعتماد میداند. دولت جمهوری اسلامی باید مرزبندی خود را با آن ها با دقّت حفظ كند؛ از ارزش های انقلابی و ملّی خود، یك گام هم عقب نشینی نكند؛ از تهدید های پوچ آنان نهراسد؛ و در همه حال، عزّت كشور و ملّت خود را در نظر داشته باشد و حكیمانه و مصلحت جویانه و البتّه از موضع انقلابی، مشكلات قابل حل خود را با آنان حل كند. در مورد آمریكا حلّ هیچ مشكلی متصوّر نیست و مذاكره با آن جز زیان مادّی و معنوی محصولی نخواهد داشت.

7) سبك زندگی: سخن لازم در این باره بسیار است. آن را به فرصتی دیگر وامیگذارم و به همین جمله اكتفا میكنم كه تلاش غرب در ترویج سبك زندگی غربی در ایران، زیان های بی جبران اخلاقی و اقتصادی و دینی و سیاسی به كشور و ملّت ما زده است؛ مقابله با آن، جهادی همه جانبه و هوشمندانه میطلبد كه باز چشم امید در آن به شما جوان ها است.

در پایان از حضور سرافرازانه و افتخارانگیز و دشمن شكن ملّت عزیز در بیست ودوّم بهمن و چهلمین سالگرد انقلاب عظیم اسلامی تشكّر میكنم و پیشانی سپاس بر درگاه حضرت حق میسایم. سلام بر حضرت بقیّة الله (ارواحنا فداه)؛ سلام بر ارواح طیّبه ی شهیدان والا مقام و روح مطهّر امام بزرگوار؛ و سلام بر همه ی ملّت عزیز ایران و سلام ویژه به جوانان.

دعاگوی شما
سیّدعلی خامنه ای
22 بهمن ماه 1397

انتهای پیام/